Portal moze zapisywać w przeglądarce uzytkownika informacje związane z logowaniem oraz statystykami oglądalności. Jeśli nie zgadzasz się z tym, opuść stronę.

Metody komunikacji wewnętrznej w organizacji

Z Encyklopedia Zarządzania
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania


Definicja

Komunikacja (z łac. communicare = dzielić się) dwustronny proces polegający na dzieleniu się informacją, który wymaga zarówno słuchania, jak i mówienia, bądź też użycia wizualnych symboli powodujących znaczenie u słuchacza. Klasyfikacja informacji, którymi się dzielimy obejmuje 3 kategorie:

  • Wspólna - daje poczucie dumy i przynależności.
  • Kaskadowa - informowanie o zadaniach.
  • Osobista - motywacja z dnia na dzień.

Komunikacja w przedsiębiorstwie obejmuje:

  • Informację operacyjną.
  • Systemy informacji tradycyjnej lub skomputeryzowanej.
  • Komunikację wewnętrzną.
  • Komunikację zewnętrzną.
  • Nieformalną wymianę informacji.

Dobra komunikacja jest ważnym czynnikiem motywującym. Spaja zespoły, daje poczucie dumy z pracy dla firmy i zachęca ludzi do zwiększania wysiłku.

Cele i metody

Cele komunikacji wewnętrznej

  • uwrażliwienie załogi na zadania przedsiębiorstwa
  • tworzenie ducha współpracy
  • wzmacnianie spójności.
  • ustalanie klimatu zaufania


Metody komunikacji wewnętrznej W organizacjach zdecydowana większość źródeł informacji potrzebnych pracownikowi do wykonywania zadań powinna znajdować się wewnątrz organizacji. Przeciętny pracownik potrzebne mu informacje powinien otrzymywać w procesie komunikacji z innymi pracownikami firmy, zwłaszcza od swojego przełożonego. Tak więc komunikacja wewnętrzna ogranicza się do dobrze znanych relacji między pracownikami firmy.

Do sposobów uzyskiwania i przekazywania informacji o strukturze przedsiębiorstwa oraz jego aktualnej sytuacji można zaliczyć:

  • spotkania zespołów lub duże zebrania, na których załoga ma okazję słuchać i zadawać pytania szefom,
  • inne spotkania w ?bezpiecznym? dla załogi miejscu,
  • artykuły w katalogach domowych,
  • kasety video, taśmy audio,
  • schematy przyznawania nagród,
  • ankiety,
  • biuletyny i gazety zakładowe,
  • plakaty, informatory;

Powiązania informacyjne w grupie pracowniczej charakteryzują typy sieci komunikacyjnych H.J.Leavitt. Przedstawił on cztery warianty sieci komunikacyjnej w różnych układach: w kształcie koła, linii prostej, litery X i Y. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań stwierdził, że jedynie metoda struktury grupy w kształcie koła daje szereg korzystnych właściwości:

  • zapewnia członkom grupy najwyższy stopień swobodnego działania,
  • stwarza najmniejszą potrzebę powołania formalnego kierownika grupy, a także najmniejsze prawdopodobieństwo pojawienia się kierownika nieformalnego,
  • wprowadza najmniejsze skostnienie organizacji,
  • najrzadziej występuje w nim poczucie zepchnięcia na peryferie organizacyjne.

Inne najbardziej efektywne sposoby komunikacji oraz praktyczne wskazówki to:

  • Metoda twarzą w twarz - użyteczna w bezpośrednim zarządzaniu jako naczelna metoda komunikacji
  • Zatrudnienie specjalistów ds. komunikacji - zarówno na początku, jak i końcu danego procesu; pomaga zidentyfikować informacje, dostarczyć je w odpowiedni sposób do docelowych odbiorców i uzyskać od nich informacje zwrotne;
  • Wyjaśnienie załodze zasad - zapoznanie zespołu z zasadami efektywnej komunikacji i wspólne opracowanie schematu przekazywania informacji;
  • Określenie i ogłoszenie pozytywnych zmian - dotyczy tego rodzaju zmian, które będą rezultatem właściwej komunikacji;
  • Koordynowanie czasu komunikacji z personelem w różnych zespołach celu uniknięcia demoralizujących plotek rozsiewanych przed formalnym oświadczeniem;
  • Brak spekulacji - metoda ta prowadzi do zmniejszenia niepewności wśród personelu;
  • Zapewnianie ludziom wystarczającej ilości czasu na wypowiedź - istotne jest jej stosowanie bez względu na poruszane kwestie, zezwolenie na swobodne wyrażanie opinii;
  • Komunikowanie się z zespołem w sposób jasny, uczciwy i konsekwentny: nie unikanie drażliwych tematów, stawianie wszystkich problemów otwarcie, przekazywanie informacji powinno być maksymalnie uproszczone i łatwe do zapamiętania;
  • Tworzenie nowych nośników komuniacji
  • Tworzenie komórek komunikacji wewnętrznej
  • Struktury partycypacyjne: grupy dyskusyjne, spotkania oceniające, koła jakości, grupy postępu;

Bibliografia

  • Michoń F., Organizacja i kierowanie w przedsiębiorstwie w świetle socjologii i psychologii pracy, wydanie trzecie rozszerzone, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1981, str. 81-85;
  • Sikorski Cz., Zachowania ludzi w organizacji, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1999, str. 192-212;
  • Gregory A., Public relations w praktyce, Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoły Biznesu, Kraków 1997, str.34-49;
  • Martyniak Z., Organizacja i zarządzanie, wydanie drugie poprawione i rozszerzone, Oficyna Wydawnicza: Drukarnia ANTYKWA s.c., Kraków - Kluczbork 2001, str.18285-289;

Autor: Edyta Łagodzińska

Oceń treść artykułu

Aktualna ocena artykułu: 63/100 (głosów: 22)
 Musisz włączyć JavaScript, aby głosować